گویند هر آنکس که به عشقت شکند سر ...

ایام شهادت امام هادی ( علیه السّلام ) را تسلیت می گوئیم

گویند هر آنکس که به عشقت شکند سر

یکباره به عرش ملکوتی بکشد پر

 

گویند زمین زیر دو پایش چه فقیر است

آنکس که غنی از غم عشق تو امیر است

 

گویند فلک سر به سجود است کسی را

کز ماتم تو گریه کند هر نفسی را

 

گویند بَدان را بکنی بنده نوازی

هر عقل به راهت برود ، مست بسازی

 

گویند که دیوانه کنی هر دل عاشق

دیوانه که شد ، گشته به میثاق تو لایق

 

دیوانه شدن ننگ نباشد به ره تو

عقل است که دیوانه شود از قدح تو

 

با ذکر خودت مست شود آنکه اسیر است

زنجیره تو دستِ دل مست بگیر است

 

من مست سبویت شدم و رهرو کویت

بستست دلم بسته زنجیره مویت

 

دیوانه بکن عقل مرا ، رنگ رخم بین

بنما به دوچشمم رخ خود ، دل ز دلم چین

 

رحمی بکن و حلقه به گوشم بکن ای شاه

بیرون بکن از من به جز عشق رخت ای ماه

 

دستم به تمنای وصالت ، چه حقیر است

دستم برسد بر تو اگر حال ، چه دیر است

 

بگشا در رضوان غمت را به دل ما

اشکی بده در مان غم و حال دل ما

 

بگذار که تا زائر کویت بشود دل

بگذار که مست از شب مویت بشود دل

 

بگذار که تا هست ز هستیم وجودی

تا هست به سینه ز غمت رنگ کبودی

 

تا چشم پر از اشک، ز هجران تو باشد

زنجیر دلم بسته به ایوان تو باشد

 

هر جا بروم آخر کارم به تو بسته است

رحمی بکن ای شاه دلم خسته خسته است

شعر از : روح الله

سلام ، نمی دونم!!! چی شد دلم باز هوای فاطمیه رو کرد میدونم مناسبت نداره ولی ...

باز آمد روز مرگ آسمان                                          باز آمد موعد هجران جان

باز آمد روزگار بی کسی                                         باز شد هنگامه دلواپسی

آمد آن روزی که ترسش داشتم                             روز مرگ آنچه در دل داشتم

روز قتل یاس خونین و کبود                              آن زمانی که جهان در غصه بود

آن زمانی که خدا در غم نشست                      میخ در پهلوی مادر را شکست

آن زمانی که دلم بی تاب شد                             کودکی قبل از تولد خواب شد

آن زمانی که علی کنجی نشست                   انکسر زهری، به لبهایش نشست

قد او مانند زهرا خم بشد                                     شمع زهرا و علی پروانه شد

شد سفید چند تار مو از زینبین                           این شروعی بود تا داغ حسین

گفتن زهرا  وصیت بر علی                                نور حق گشتن به رویش منجلی

رفتن زهرا و  حیدر با غمش                                در دل هفت آسمان شد ماتمش

مونس شبهای حیدر پر گرفت                             رفت و نورش را ز گیتی بر گرفت

رفت و داغش ماند بر قلب علی                              نیست بر درد و غم او، ساحلی

آن زمانی که کفن بندش گسیخت                      آسمان بر جان حیدر اشک ریخت

لیک دشمن در خیالی باطل است                         حیدر کرار گر چه خون دل است

باز هم بر پا بماند مرتضی                                        باز هم در دست او باشد ولا

او علی و حق علی ، زهرا علی                             نبض عالم دست او باشد ولی

باز هم بی مرتضی ، بی فاطمه                                مرگ زهرا نیست بر ما خاتمه

بغض دشمن های او در قلب ماست                      ذوالفقار حیدری در دست ماست

دین ما تنها دلیلش فاطمه است                                اشهد ما ذکر ناب فاطمه است

خواهد آمد مهدیش از راه دور                                      آن زمانی که رسد وقت ظهور

آید و گیرد ز کوفی انتقام                                       هم ز کوفی، هم ز نامردان شام

شعر از : روح الله 

میلاد پر برکت بانوی دوعالم حضرت فاطمه زهرا ( سلام الله علیها ) مبارک باد

سر در قدم تو باختن چیزی نیست                          این هدیه کوچکی است از ما بپذیر

دوتا بگراند واسه شما دوستان عزیز از طرف گروه لاهوتیان :

دانلود

دانلود

تا به هر سو نگری تیره و تار است هنوز...

                  تا به هر سو نگری تیره و تار است هنوز                                                                    

                                                             تا به هر سو نگری چوبه دار است هنوز

تا به هر جا که تو خواهی نگهی کن بنگر                                                 

                                                          چشم مردم به همه  زاویه دار  است هنوز

مرد و نامرد همه چوب قضاوت بخورند                                                        

                                                                 نعش حلاج سر چوبه دار است هنوز

حرفی از معرفت و غیرت و مردی نزنید                                                          

                                                          که خیابان گذر بی کس و کار است هنوز

   دل مردان خدا خون شده از مردم پست                                                         

                                                               دل ما زخمی لبخند خمار است هنوز

جرعه ای از کف ساقی بزن و مست بشو                                                    

                                                                  به کف زاهد ما ساغر یار است هنوز

لعن کن آنکه نگاهش چه فساد انگیز است                                                

                                                             این جوانان دلشان در پی یار است هنوز

ناصح  و زاهد درگاه خداوندی را                                                             

                                                                 گو بیا شهر ببین پر ز قمار است هنوز

فهم مردم می ناب است که این نا فهمی است                                        

                                                      حقشان فرش زرین نیست که غار است هنوز

دزد دین بر سر هر کوچه و بازاری هست                                               

                                                             درب بتخانه به روی همه باز است هنوز

باز کن حنجره را نعره ای از درد بزن                                                       

                                                              دشت معصیت ما فصل بهار است هنوز

پی نور از همه سو گشته ام و هیچ نبود                                                   

                                                                وای اینجا چقدر تیره و تار است هنوز

شعر از : روح الله

 

مستی عقل ...

صبحم گذری کرد، ز سر عشق و جنون

چشمم قدحی گشت، پر از باده ی خون

 

دیوانگی، از عقل من آزرده نگشت

دیدش چو به زنجیر به گردن ، برگشت

 

رفت و می زد ز کف ساقی و سرمست بشد

راهی میکده ی عقل من پست بشد

 

مستی عقل‌‌ مرا دید، چو دید عشق و جنون

گفت اینجا نه مکان دل دیوانه ی دون

 

مستی عقل چو از عقل تو دیدم ، ای داد

شهرتم داد به باد ، عقل به من درسی داد

 

عقل چون باشد و سرمست شوی این مستی است

مستی عقل ، به والله قسم بد مستی است

 

عقل، خود ساقی و در باده ی او ادراک است

فهم او باعث این مستی وحشتناک است

 

من جنون باشم و دیوانه ی من دیوانه است

خانه و مسجد من، میکده و میخانه است

 

هان مریدم عقل را تا هست مستش می شوم

خانه زاد مسجد و دردی پرستش می شوم

شعر : اوحدی (روح الله )